Winkelmandje 0

Fragment 18: 'Zomerkriebels' (p. 40)

#Zomerkriebels Fanflicks Fragment Solange Litjes

In het midden van deze heerlijk warme zomer, past een minstens net zo zonnig fragment uit Solange Litjes' nieuwste boek Zomerkriebels! Dit vakantieverhaal vertelt over broer en zus Luke en Yara, die met hun gezin op vakantie gaan naar Turkije. Daar maken ze nieuwe vrienden, beleven ze allerlei avonturen, en - in het geval van Yara - worden ze hopeloos verliefd.

Dit stukje gaat over het moment waarop ze uit de transferbus vanuit de luchthaven uitstappen bij hun resort, en voor het eerst de plek zien waar ze deze vakantie gaan doorbrengen.

-----

‘Wauw!’ stoot Luke uit als we de bus uitstappen. Ook hier is het echt enorm benauwd.
‘Het is warm, mama,’ hoor ik ook Dave meteen roepen. We staan boven op een hoge heuvel en kijken uit over een wijd landschap met nog twee grote gebouwen - ook hotels, gok ik. Deze staan wat verder uit elkaar, met nog een enorm stuk uitgedroogd land ertussen.

‘Jezus,’ mompel ik, terwijl mijn ogen groot voel worden zodra ik omdraai. Ik kan het gewoon niet vatten. Er is een grote draaiende ontvangstdeur, helemaal van glimmend goud. De andere muren zijn geel en lopen oneindig ver door.

‘Dit is huge, man,’ verzucht Luke weer naast me.
Met open mond kijk ik omhoog. Ik gok dat er zeker zeven verdiepingen zijn. We worden begroet door glimmende letters die de naam van het hotel spellen en er schijnt een mooi goud-achtig licht vanuit de lobby naar buiten. Het ziet er enorm chique uit. ‘Uh-huh,’ is het enige wat ik nog uit kan brengen. Naast me hoor ik mijn broer lachen. We staan midden op de parkeerplaats en er staan enorm veel dure auto’s om me heen. Het valt me op dat ze bijna allemaal wit zijn. Waarschijnlijk vanwege de warmte.
‘Kids, hulp met de koffers mag best!’ haalt Bart ons uit onze trance. Luke en ik draaien ons snel weer om naar de grote, witte bus. Er zitten nog een paar families in, maar we zijn een van de laatsten. ‘Oh ja, sorry!’ lach ik. Snel loop ik naar Bart toe en pak mijn koffer aan. Zodra alle bagage uit de bus is en Bart de chauffeur heeft bedankt, lopen we naar binnen. We worden door een glazen draaideur gestuurd, wat met onze koffers toch wel een beetje onhandig is.
Vrijwel direct ontstaat er een laagje kippenvel op mijn armen als ik door de koelte van het hotel omvangen word.
‘Dit is... wauw!’ zegt mama bewonderend. Ik kan het niet laten om opnieuw te glimlachen en ik volg haar blik. Ze kijkt door de lobby naar de glanzende balie, ze volgt de glazen liften omhoog naar de punt van het dak van het hotel, waar allemaal mooie lange lampen hangen die het gouden lichteffect geven.

‘Dat is het zeker, mam!’



Ouder bericht Nieuwer bericht


Laat een reactie achter

Houd er rekening mee dat reacties eerst goedgekeurd moeten worden voordat ze op de pagina verschijnen.